Малая радзіма — там, дзе спаўняюцца мары

Маладосць — такі час, калі перад чалавекам адчынены ўсе дзверы. Але ж і адказнасць за будучыню кладзецца на яго плечы, бо свой шлях кожны выбірае сам.
Рысы характару, якія заклалі ў нас бацькі з дзяцінства, могуць толькі дапамагчы ў гэтым ці наадварот… На малой радзіме, у аграгарадку Цяхцін Бялыніцкага раёна, жыве і працуе Андрэй Андрэйчык. Туды малады чалавек вярнуўся пасля заканчэння ВНУ.

— Усе лепшыя ўспаміны дзяцінства засталіся тут, у родных мясцінах, — прызнаецца Андрэй. — Любілі з сябрамі збірацца разам, гулялі ў футбол і валейбол. Прыемна не толькі ўспомніць. Спартыўная секцыя ў Цяхцінскай школе дзейнічае і па сёння, таму перыядычна наведваю яе.
Пасля дзявятага класа Андрэй Андрэйчык паступіў у Жыліцкі сельскагаспадарчы каледж на спецыяльнасць «Кіраўніцтва ў АПК», а пасля — у БДСГА, дзе вывучаў эканоміку і права ў аграпрамысловым комплексе. Схільнасць да дакладных навук і аналітычны склад розуму ў гэтым толькі дапамагалі. Па размеркаванні ў мінулым годзе прыйшоў працаваць галоўным эканамістам ААТ «Новая Друць».
— Тут праходзіў практыку неаднойчы, і вярнуцца вырашыў сюды, дзе ўсе знаёмыя і дзе добра ведаю спецыфіку працы арганізацыі, — тлумачыць малады чалавек. — Аб выбары сваім не шкадую. Тым больш, што зараз атрымліваю другую вышэйшую адукацыю: у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце вучуся на правазнаўчым факультэце. Правам зацікавіўся таму, што для далейшага прафесійнага росту ў эканамічнай сферы яно проста неабходна.
Падчас вучобы ў акадэміі Андрэй паспеў атрымаць званне кандыдата ў майстры спорту па паўэрліфтынгу. Гэта сілавое трохбор’е, якое ўключае ў сябе прысяданне са штангай на плячах, падыманне штангі лежачы і адрыў яе ад памоста. Такога выніку дабіўся ўжо праз два гады пастаянных трэніровак.
— Насамрэч, гэта даволі траўманебяспечны від спорту, — прызнаўся малады чалавек. — Таму спартыўную кар’еру ў гэтым кірунку пакуль не развіваю. Але цяпер часта наведваю ФАК «Друць», каб падтрымліваць фізічную форму.
— У нас даволі вялікая сям’я, у якой з дзяцінства навучыліся саступаць і прыслухоўвацца адзін да аднаго. Бацькі выхавалі ў нас такія якасці характару, як павага да старэйшых і ўпартасць у дасягненні пастаўленых мэтаў, — распавядае Андрэй. — Гэта вельмі дапамагае па жыцці і мне, і маім братам, і сёстрам.
У планах на будучыню ў маладога чалавека — пабудаваць кар’еру, дзеля чаго ён стараецца кожны дзень вывучаць штосьці новае і ніколі не спыняецца на дасягнутым. А блізкія людзі побач і родныя мясціны надаюць сіл і ўпэўненасці ў сабе.
Алена БЫКАВА
Фота аўтара
www.zara.by